Κορυφαίο έργο για το νεοελληνικό δραματολόγιο, ταυτόχρονα δράμα κοινωνικό και ιδεολογικό - το είδος αυτό δεν έχει ακμάσει ακόμα στην Δυτική Ευρώπη. Η λαϊκή και η λόγια παράδοση, το ηθογραφικό και το δραματικό στοιχείο, συνυπάρχουν αναπάντεχα σε ένα έργο με happy end - κύριο χαρακτηριστικό της κωμωδίας. Έργο που υψώνει την πρώτη δυνατή κραυγή διαμαρτυρίας στην Ελλάδα για τη θέση της γυναίκας. Έργο πολιτικό με θέση και διαφωτιστική διάθεση, γραμμένο σε ζακυνθινή διάλεκτο. Ο συγγραφέας τοποθετεί τη δράση στα 1712, στην υπό ενετική κυριαρχία Ζάκυνθο. Φεουδαρχικό το σύστημα, τρεις οι κοινωνικές τάξεις: οι ευγενείς, οι αστοί, οι ποπολάροι. Οι τάξεις αυτές απαντώνται στο έργο και συγκρούονται: η αλήθεια vs τις προλήψεις, το δίκαιο και η ελευθερία vs την ιδιοκτησία, η μόρφωση vs τα στερεότυπα της εξουσίας, ο ουμανισμός της νέας γενιάς vs την τυραννία της παλαιότερης γενιάς. Το έργο καταγράφει τη χρονική στιγμή όπου η ιστορική ισορροπία ανατρέπεται και ένας κόσμος καταρρέει. Με επιρροές από τον Διονύσιο Σολωμό, το κρητικό αναγεννησιακό θέατρο, την Commedia dell’ arte, τη γαλλική Ρομαντική Σχολή, τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, ένας αέρας ελευθερίας, δικαιοσύνης και ανθρωπιάς, φυσάει εντέλει στο έργο και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.