Ένας γλωσσικός εμφύλιος μαίνεται ανάμεσα στις  — ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα διαμορφωμένες — γλωσσικές τάσεις: τον τυραννικόν αρχαϊσμό και τον δημαγωγικόν δημοτικισμό. Όταν ο Αδαμάντιος Κοραής οριοθετεί τη δική του πρόταση για το γλωσσικό ζήτημα, μια στρατηγική λελογισμένης και βαθμιαίας διόρθωσης της «χυδαίας» γλώσσας, την αποκαλούμενη πλέον «μέση οδό», είναι αναπόφευκτο να βρεθεί αντιμέτωπος και να δεχτεί τα διασταυρούμενα πυρά και των δύο άκρων. Μέσα σε αυτό το σκηνικό ενός πολέμου, όπου ο ένας επιδιώκει να γελοιοποιήσει και να εκθέσει τον άλλο, κυκλοφορούν στα 1813 –χωρίς την άδεια του συγγραφέα! – τα Κορακιστικά ή διόρθωσις της Ρωμαίικης Γλώσσας του Ιακωβάκη Ρίζου Νερουλού, μια αντικοραϊκή κωμωδία που «δὲν ἐσυγγράφη ἐπὶ σκοπῷ νὰ ἐκδοθῇ ἤ νὰ βλάψῃ τὴν ὑπόληψιν τοῦ σοφοῦ Κοραῆ, ἀλλ᾽ ἐπλάσθη ὡς ἄθυρμα πρὸς διάχυσιν ἰδιαιτέρων τινῶν φίλων μου». Στις μέρες μας, το γλωσσικό ζήτημα φαντάζει να έχει λυθεί, υπάρχουν όμως ακόμα υπερασπιστές μιας «καθαρότερης» ελληνικής γλώσσας, όχι απαραίτητα για γλωσσολογικούς λόγους. Ο Δημήτρης Δημόπουλος προτείνει μια ανάγνωση των Κορακιστικών, όπου πρωταγωνιστεί το συνονθύλευμα λόγων του έργου, της καθομιλουμένης της εποχής, των ντοπιολαλιών και της τεχνητής γλώσσας που διακωμωδείται, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τον μολιερικό χαρακτήρα ενός κειμένου που είχε δημιουργηθεί περισσότερο ως ανάγνωσμα με θεατρική δομή, παρά ως σκηνικό πόνημα.