Ο Ευγένιος Ο’ Νηλ (1888-1953) είναι ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς του 20^ού αιώνα. Τιμήθηκε με τέσσερα Βραβεία Πούλιτζερ και Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (1936). Γιος ηθοποιού σε περιοδεύοντες θιάσους και μιας εθισμένης στη μορφίνη κόρης πάστορα, μεγάλωσε σε ένα άκρως συγκρουσιακό οικογενειακό περιβάλλον. Εραστής των μακρινών θαλάσσιων ταξιδιών, δούλεψε στα καράβια μέχρι το 1913, οπότε προσβλήθηκε από φυματίωση και νοσηλεύτηκε σε σανατόριο. Στη διάρκεια της νοσηλείας του αποφάσισε να ασχοληθεί με τη θεατρική συγγραφή. Υπήρξε ο πρώτος Αμερικανός δραματουργός που υιοθέτησε τις τεχνικές του ρεαλισμού, όπως ήδη είχαν πράξει οι σύγχρονοί του στην Ευρώπη, και αναμόρφωσε το θέατρο της πατρίδας του εισάγοντας την αμερικανική ιδιωματική διάλεκτο επί σκηνής, τον πολυεπίπεδο προβληματισμό των ηρώων του και  την  ψυχολογική εμβάθυνση των  χαρακτήρων. Στα  έργα του παρουσιάζει με ειλικρινή αποδοχή περιθωριοποιημένους χαρακτήρες που αγωνίζονται να κατακτήσουν τα όνειρα και τις φιλοδοξίες  τους, χωρίς όμως να το πετυχαίνουν φτάνοντας στο τέλμα και την απόγνωση. Η κατάθλιψή του, ο εθισμός του στο αλκοόλ, η απαισιόδοξη στάση του, η εμβάθυνση στα μύχια, ο λυτρωτικός συμβολισμός της θάλασσας αντανακλώνται  στα έργα του.

 

Ενδεικτική εργογραφία:
Άννα Κρίστι, Τα εκατομμύρια του Μάρκο Πόλο, Πόθοι κάτω από τις λεύκες, Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα, Ο παγοπώλης έρχεται, Ταξίδι  μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα,  Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους.

 

Μην κλαις. Οι καταραμένοι δεν κλαίνε. (Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα)

Δεν βρίσκεις γαλήνη στα σπίτια, δεν υπάρχει ησυχία, όταν ζεις με ανθρώπους. (Πόθοι κάτω από τις λεύκες)