Σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, όταν οι περισσότερες γυναίκες της εποχής της ήταν αναλφάβητες, η Άφρα Μπεν (1640 – 1689)  έμεινε γνωστή ως η πρώτη γυναίκα συγγραφέας της Αγγλίας, που κέρδιζε το εισόδημά της από τη συγγραφή. Το 1664, παντρεύτηκε έναν πλούσιο έμπορο ολλανδικής καταγωγής αρκετά μεγαλύτερό της, και μάλλον χωρίς τη θέλησή της. Η εχθρική στάση της απέναντι στο γάμο και η διακωμώδηση των εμπόρων στα έργα της, ενισχύουν αυτήν την άποψη. 

Ο εξαιρετικά ελεύθερος τρόπος ζωής της, οι ρηξικέλευθες για την εποχή ιδέες της και το τολμηρό της γράψιμο, της έδωσαν το χαρακτηρισμό «Γεωργία Σάνδη της Παλινόρθωσης».  Μέσα από το έργο της μιλάει χωρίς σεμνοτυφίες για την ελευθερία στον έρωτα, τη γυναικεία σεξουαλικότητα και το δικαίωμα των γυναικών να ορίζουν τη ζωή και το σώμα τους.

 Το 1666 προσελήφθη στην υπηρεσία του βασιλιά Καρόλου Β΄ και υπηρέτησε ως κατάσκοπος στην Αμβέρσα κατά το Β’ Αγγλο-Ολλανδικό Πόλεμο, υιοθετώντας το ψευδώνυμο Αστρέα, με το οποίο αργότερα δημοσίευσε πολλά από τα ποιήματά της. Επέστρεψε στην πατρίδα της ταλαιπωρημένη και φτωχή, φυλακίστηκε για τα χρέη της, και μετά το 1670, ελεύθερη πια, αφιερώθηκε στο γράψιμο. Το πρώτο της θεατρικό έργο, Γάμος με το ζόρι, παίχτηκε το 1670 και στη συνέχεια ακολούθησαν άλλα 14 έργα. Το 1684 κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή της Ποιήματα για ξεχωριστές περιστάσεις, μ’ ένα ταξίδι στο νησί του έρωτα, και το 1688 τρεις τόμοι με πεζά.

Τα θεατρικά έργα της σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, αλλά μεγάλη λογοτεχνική αξία έχουν και τα πεζογραφήματά  της, με κορυφαίο το Οροονόκο: ή ο βασιλικός σκλάβος, που ασχολείται με το θέμα της δουλείας και της υποκρισίας, και άσκησε μεγάλη επίδραση στη μετέπειτα λογοτεχνία. Αγέρωχη και ανεξάρτητη μέχρι το τέλος της, επέλεξε να ταφεί χωρίς καμία αναφορά ονόματος ή συζύγου στον τάφο της.

 

Ενδεικτική εργογραφία:
Ο αλήτης, Μια κωμωδία για εξόριστους ιππότες, Το καρναβάλι του έρωτα ή Οι ψευτοκοκότες, Ο νεαρός βασιλιάς, Η αστή κληρονόμος, Ο αυτοκράτορας του φεγγαριού.

 

Οι Κυρίες έχουμε τόσο λίγες ευκαιρίες Έρωτα, που είναι χρέος μας να μην χάσουμε καμία. (Ο αλήτης)