Ο Γκαίτε (1749–1832) γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη, σε μια ευκατάστατη οικογένεια, και σπούδασε νομική στα Πανεπιστήμια της Λειψίας και του Στρασβούργου. Αφοσιώθηκε στη μελέτη κλασικών έργων και επιδόθηκε και ο ίδιος στη συγγραφή. Το 1775 έφτασε στην αυλή της Βαϊμάρης ως προσκεκλημένος του δούκα Καρόλου Αυγούστου. Είχε ήδη εκδοθεί το μυθιστόρημά του Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου, που προκάλεσε πολλές συζητήσεις και γνώρισε πρωτόγνωρη επιτυχία. Για μια δεκαετία ανέλαβε μια πληθώρα διοικητικών καθηκόντων στην αυλή, μέχρι που αποφάσισε να αποτινάξει αυτό το φορτίο ταξιδεύοντας στην Ιταλία και εμβαθύνοντας στη μελέτη της ιστορίας της τέχνης και της φύσης. Το 1791 έγινε διευθυντής του θεάτρου της Βαϊμάρης και παρέμεινε σε αυτή τη θέση για 26 χρόνια. Η φιλία του με τον Φρίντριχ Σίλερ τον επηρέασε βαθιά τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Το 1806 παντρεύτηκε την Κριστιάνε Βούλπιους, με την οποία είχαν ήδη αποκτήσει έναν γιο. Έμεινε στη Βαϊμάρη μέχρι το τέλος της ζωής του, συμβάλλοντας ώστε να αναπτυχθεί εκεί ένας σημαντικός πυρήνας των γερμανικών γραμμάτων.

Στην πορεία της ζωής του ασχολήθηκε, όπως και ο ήρωάς του Φάουστ, σχεδόν με όλους τους τομείς του επιστητού, από την ιστορία της τέχνης, την κριτική και τη συγγραφή ποίησης και πρόζας μέχρι τη φιλοσοφία, τη θεολογία και τις φυσικές επιστήμες. Υπήρξε ο εμπνευστής της ιδέας Weltliteratur (παγκόσμια λογοτεχνία) και ενσάρκωσε το πνεύμα της εποχής του περνώντας από το κίνημα Θύελλα και ορμή σε αυτό του κλασικισμού και αξιοποιώντας την αρχαιοελληνική γραμματεία και τα κλασικά πρότυπα. Η επίδρασή του υπήρξε τεράστια εντός και εκτός των συνόρων της πατρίδας και της εποχής του. Ενδεικτικά θέματα που τον απασχόλησαν είναι η ελευθερία του ατόμου στο κοινωνικό πλαίσιο, ο ανεκπλήρωτος έρωτας, ο ρόλος του καλλιτέχνη στην κοινωνία, η σύζευξη έρωτα και θανάτου. Το magnum opus του Γκαίτε, ο Φάουστ, γράφτηκε σε μια περίοδο 60 περίπου χρόνων. Το πρώτο μέρος του δημοσιεύτηκε το 1808 και το δεύτερο μέρος, όπως και το τελευταίο μέρος της αυτοβιογραφίας τού δημιουργού, εκδόθηκαν μετά τον θάνατό του.

 

Ενδεικτική εργογραφία:
Οι συνένοχοι, Γκετς φον Μπερλίχινγκεν,Στέλλα, Κλαβίγκο, Τα χρόνια της μαθητείας του Βίλχελμ Μάιστερ, Ιφιγένεια εν Ταύροις, Τορκουάτο Τάσσο, Φάουστ.

 

Οι μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής ποτέ δεν είναι ανέφελες. Τα πάθη και το πεπρωμένο παρεμβαίνουν ακόμα και στη μεγαλύτερη ευτυχία. (Κλαβίγκο)

Υπάρχει μια ευτυχία, μόνο που δεν την ξέρουμε, ή μάλλον την ξέρουμε και δεν την εκτιμούμε. (Τορκουάτο Τάσσο)

Αχ, μέσα μου φωλιάζουν δυο ψυχές.
Η μια θέλει την άλλη να χωρίσει. (Φάουστ)